Czasopismo Zakładu Teorii i Filozofii Komunikacji
Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu

Witamy na stronie internetowej czasopisma filozoficznego „Homo communicativus”. Pismo powstało wiosną 2006 roku i ukazuje się w rytmie rocznym - w wersji drukowanej i elektronicznej.

Oczekiwania redakcji:
wersja polskaWersja angielska

 


 

Uwagi ogólne

 

  • Oczekujemy artykułów o tematyce z zakresu filozofii (w szczególności filozofii języka oraz filozofii komunikacji), kulturoznawstwa, badań nad kulturą, komunikacji międzykulturowej.
  • Przyjmujemy artykuły w języku polskim, angielskim oraz niemieckim.
  • Artykuł powinien obejmować maksymalnie 8-10 stron autorskich czyli 15-22 tys. znaków ze spacjami zgodnie z poniższymi wytycznymi.
  • Autorów prosimy o nadsyłanie artykułów drogą elektroniczną na adres hc@amu.edu.pl.
  • Przyjmujemy pliki tekstowe w formatach doc, rtf.
  • Do każdego artykułu należy dołączyć spis literatury.
  • Redakcja zastrzega sobie prawo odrzucenia tekstów, a także dokonywania korekty redakcyjnej.
  • Prosimy o dołączenie do każdego artykuły abstraktu w języku angielskim (100-150 słów).
  • Wszystkie publikowane artykuły muszą przejść poztywnie proces recenzji.
  • Artykuły, które  nie będą miały formy zgodnej z poniższymi wytycznymi, mogą zostać odrzucone już w pierwszej redakcji (tj. przed recenzją profesorską).

 

Wytyczne dotyczące formatu artykułu:

 

1.   Odstęp między wierszami - interlinia (1,5 wiersza).

2.   Wyliczanie należy zaczynać od kropek (·), numerowanie od cyfr arabskich.

3.   Wymiary tabel i rysunków (wyłącznie w odcieniach szarości) nie mogą przekraczać wymiarów 12,4 cm szerokości i 19,26 cm wysokość. Tabele i rysunki należy umieścić w tekście referatu w formie elektronicznej.

4.   Wyróżnienia:
- podkreśleń: (np.: gra) – nie należy stosować,
- kursywa: (np. gra) – można używać jako wyróżnienie w szczególnych przypadkach,
- wytłuszczenie: (np. gra) – stosować wyłącznie przy bardzo ważnym wyróżnieniu.

5.   Przypisy na dole strony numerowane automatycznie. Przypisy literaturowe zgodnie ze wzorem wykazu literatury:

- przypisy rozpoczynają się od wielkiej litery.
- wszystkie przypisy wynikające z pracy muszą mieć odzwierciedlenie w bibliografii.
- każdy przypis zakończony jest kropką.


Dla książek przyjmujemy następującą formę źródła (w przypisie):
Autor (imię ograniczamy zawsze do inicjału), Tytuł, Tłumacz (!), Wydawca, Miejsce i rok wydania oraz numer strony. Przykład:

 

W. Stróżowski, Istnienie i sens, ZNAK, Kraków 1994, s. 439.

Przy kolejnym cytacie z tej samej pozycji książkowej nie podajemy pełnego opisu wystarczy następująca nota: autor, op. cit., strona. Przykład:

W. Stróżowski, op. cit., s. 432.


Jeżeli cytujemy kilka pozycji jednego autora, wówczas do powyższej noty dodajemy początkowe słowa tytułu. Unikniemy tym samym nieporozumienia. Przykład:
Cytujemy dwie książki Umberto Eco: Dzieło otwarte oraz W poszukiwaniu języka uniwersalnego. Odnosząc się kolejny raz do danej pozycji, zaznaczamy:

 

U. Eco, W poszukiwaniu...¸ op. cit., s. 22.

Jeśli przypisy następują bezpośrednio po sobie, odnosząc się do tej samej literatury, dla drugiego wystarczy nota "Ibidem, strona" jak w poniższym przykładzie:

Ibidem, s. 21.

 

Dla czasopism (oraz wszelkich publikacji periodycznych) przyjmujemy następującą formę: Autor (imię ograniczamy zawsze do inicjału), Tytuł, Tłumacz (!),  Miejsce i rok wydania oraz numer strony. Przykład:

 

R. Rorty, Wittgenstein i zwrot lingwistyczny, „Homo communicativus”, nr 1(2), Poznań 2007, s. 25.


Jeżeli przypis odnosi się do tekstu zamieszczonego w pracy zwartej wówczas:

 

B. Rusek,  Zabawy interakcyjne w nauczaniu języków obcych, w: A. Surdyk (red.), Kulturotwórcza funkcja gier. Gra jako medium, tekst i rytuał, Tom I, Wydawnictwo Naukowe UAM, Poznań, s. 81.

 

6.   Cytaty:

podajemy w cudzysłowach drukarskich „…” lub w przypadku dłuższego fragmentu (wyróżniamy go, stosując zmniejszoną czcionkę (rozmiar "9"), pozostawiając jednocześnie pusty wers na początku i końcu cytatu.

 

Kartezjusz swój list rozpoczął takimi słowami:

Propozycja nowego języka ciekawszą zdała mi się na początku, niż gdy się jej przyjrzałem
z bliska; albowiem dwóch tylko rzeczy trzeba się nauczyć we wszystkich językach, mianowicie znaczenia słów i gramatyki.

Uwagi Descartesa jednoznacznie wskazują, że nie był zachwycony projektem.

 

W przypadku wystąpienia „zagnieżdżonych” cytatów (tj. „cytatu w cytacie”) stosujemy podwójne nawiasy trójkątne w charakterze cudzysłowów dla cytatu „niższego rzędu”. Przykład:

 

„Wtedy Bóg rzekł: «Niechaj się stanie światłość!» I stała się światłość”.

 

Pominięcie tekstu w cytacie oznaczamy przez wielokropek ujęty obustronnie nawiasami okrągłymi (...), zaś wielokropek ujęty w nawias kwadratowy [...],stosujemy w przypadku dodania słowa pominiętego bądź nie występującego w oryginalnym tekście albo też dla umieszczenia odautorskiego komentarza w tekście przytaczanego fragmentu.


7. Wykaz literatury umieszony na końcu wg porządku alfabetycznego i według następującego wzoru:

Książki:

Nazwisko I., Rok wydania, Tytuł, tłumacz (!), Wydawca, Miejsce wydania.

Przykład:

Goffman E., 2000, Człowiek w teatrze życia codziennego, tłum. H. Datner-Śpiewak, P. Śpiewak,  Wydawnictwo KR, Warszawa.

 

Opracowania w publikacjach zwartych:

Nazwisko I., Rok wydania, Tytuł opracowania, w: Nazwisko I. (red.), Tytuł książki, Wydawca, Miejsce wydania.

Przykład:

Surdyk A., 2004, Gry fabularne jako technika autonomizująca studenta, w: Pawlak M. (red.), Autonomia w nauce języka obcego, Wydawnictwo Wydziału Pedagogiczno-Artystycznego w Kaliszu, Poznań – Kalisz.

 

Artykuły w czasopismach:

Nazwisko I., Rok wydania, Tytuł, „Tytuł czasopisma”, numer, miejsce wydania.

Przykład

Rorty R., 2007, Wittgenstein i zwrot lingwistyczny, „Homo communicativus”, nr 1(2), Poznań.

 

Źródła internetowe:

Prezentujemy w następującej formie:

Nazwisko I., Rok wydania, Tytuł, „Tytuł czasopisma”, numer, miejsce wydania a następnie poprawną (acz możliwie najkrótszą) ścieżkę adresu umieszczoną obustronnie w nawiasach trójkątnych. Podajemy również dzień, w którym nastąpiło dotarcie do źródła.


Przykład:

Rorty R., 2007, Wittgenstein i zwrot lingwistyczny, „Homo communicativus”, nr 1(2), Poznań, <http://www.hc.amu.edu.pl/numery/2/rorty.pdf>, 16 czerwca 2006.